İki ayrı dünya.. Bir zamanlar çocuktuk...
Sonra da ayrı düştüğünüz ilk olayı…
İlk kavganızı…
Şimdi niçin birbirinize uzak olduğunuzu?
Bu büyük nefreti hissetmenizin sebeplerini?
Gözlerinizi açın…
Tüm bunları tek tek detaylı olarak tekrar düşünün.
Bunları düşünürken de adil olun.
Birine düşmanlık beslemek sizi madalya sahibi yapmaz.
Bunu kabul etmelisiniz.
Eğer bu yüzleşme de karşı taraf haksızsa, önce onun ‘karakteridir ya da yapısıdır’’ düşüncesine kendinizi inandırın.
Herkesin sizin yapınızda olması mümkün değil.
Anlaşamadığınız karakterlerle de düşman olmanıza gerek yok.
Demek ki, farklı karakterler de iki insanmışsınız.
Bu sizin ya da karşı tarafında bir suçu değil.
Karakterlerin farklılığı da, karşı tarafı affetmeniz için hafifletici bir sebeptir.
O insanı olduğu gibi kabul edin.
Ama hayatınıza tekrar sokamayacak kadar ayrı düştüyseniz de, hayatınızdan çıkartın.
Çünkü bir insanı affetmek onu hayatınızdan çıkarmak demektir.
Affedip de artık düşünmediğiniz kişi sizin hayatınızda olmaz.
Zamanınızı almadığı gibi kötülük düşünmenizi de engeller.
İnsanları affettiğiniz zaman çok daha mutlu olursunuz.
***
Ama bir zamanlar onlar da birer melekti.
Peki, neydi değişmemize etken olan sebepler?
Büyümek mi?
Yoksa hayatın acımasız zor ve gereksiz anlamlarını çözmemiz miydi?
Ya da insanların kötülüklerinden kendimizi korumak için mi, bu zırha büründük.
Zarar görmemek için, koruma içgüdümüz hayatımızın büyük bir parçası mı oldu?
Yoksa büyüdüğümüzü düşünüp bencillik ruhumuzu kabartmak mıydı?
Hayatı çelişkili yaşamak mı, yoksa yaşayanları çelişkiye sokmak mı?
Hepimiz birer melektik ruhlarımıza birer eş seçtik.
Hiç birimiz eksiksiz değildik.
Masumduk, masumiyet hayatın ta kendisiyken, bizler bu masumiyetliği kaybettik
***
Hepimiz bir zamanlar birer melektik ve sonsuzluğu içimize çekmedik.
0 Duygu Yüklenmiştir